Κάποιες εποχές δεν τελειώνουν ποτέ πραγματικά. Παραμένουν ζωντανές μέσα από ανθρώπους, στιγμές και συναισθήματα που ο χρόνος αδυνατεί να ξεθωριάσει.

Για όλους τους, εγκαινιαζόταν μια νέα εποχή στην όμορφη Θεσσαλονίκη. Δεν διακατέχονταν όλοι από τα ίδια συναισθήματα και τις ίδιες σκέψεις, ούτε είχαν όλοι τα ίδια όνειρα αλλά τους ένωνε αυτό το κύμα ανανέωσης που υψώνεται κάθε φορά που κάτι καινούριο ξεκινά και παρασέρνει στο διάβα του απομεινάρια παρελθοντικών θλίψεων, απογοητεύσεων κι ανεκπλήρωτων προσδοκιών. Άλλωστε, η ιστορία τους δεν έπαυε να περιλαμβάνει μια επιτυχία σε εξετάσεις όπου συμμετείχαν χιλιάδες υποψήφιοι για μια πιο ασφαλή, ήρεμη και χαρούμενη ζωή. Μπορεί να μην λαχταρούσαν όλοι με την ίδια θέρμη την ατέρμονη σταθερότητα στην οποία αναφέρομαι αλλά τούτο δεν απομείωνε διόλου την σημασία της επιτυχίας τους, ιδίως αν λάβουμε υπόψιν τις λυπητερές συνθήκες ζωής και εργασίας που είχαν εδραιωθεί όλα τα προηγούμενα χρόνια στη δύσμοιρη αυτή χώρα και οι οποίες έτειναν να θεωρούνται αναπάντεχες από τους περισσότερους συμφοιτητές, φίλους ή πρώην συναδέλφους τους. Οι περισσότεροι ήταν απόφοιτοι νομικών σχολών που είχαν άλλα όνειρα ζωής προτού προσγειωθούν στην αμείλικτη πραγματικότητα. Δεν έλλειπε φυσικά και μια μικρή μειοψηφία επιτυχόντων που προέρχονταν από άλλες σχολές, γεγονός που μαρτυρά ότι τίποτα δεν είναι ακατόρθωτο, όταν η θέληση για μια καλύτερη ζωή πλημμυρίζει τα ανθρώπινα σωθικά και υπερνικά το φόβο. Κάποιοι ήταν αρκετά νέοι ώστε να είναι στην ευχάριστη θέση να θωρούν τούτο το στάδιο ζωής ως μια απλή μετάβαση σε κάτι σπουδαιότερο, όπως το δικαστικό σώμα. Άλλοι, όντας πια μεσήλικες, ένιωσαν ότι ήρθε για αυτούς η ώρα να ξεκουραστούν από τα οικονομικά άγχη της ζωής ή να αφοσιωθούν αμέριμνοι στην οικογένειά τους έστω και αργά. Στα βλέμματα όλων αυτών των διαφορετικών ανθρώπων καθρεφτιζόταν μια ηλιαχτίδα ανακούφισης που απέκτησαν μια μόνιμη θέση εργασίας στη γραμματεία των δικαστηρίων τούτης της ταλαιπωρημένης χώρας.

Χωρίστηκαν, λοιπόν, σε τμήματα για να παρακολουθήσουν το εκπαιδευτικό πρόγραμμα που θα τους προετοίμαζε για τον οριστικό διορισμό. Το τμήμα που αποτέλεσε αφορμή για να γραφτεί τούτο το διήγημα ήταν το πρώτο τμήμα, το αποκαλούμενο από τα μέλη του ως «Τιμημένο ΠΕ1 δικαστικών υπαλλήλων». Καθένας με την δική του φανταχτερή προσωπικότητα άφησε το στίγμα του στις αίθουσες της σχολής και φυσικά όλοι μαζί ήταν μια γροθιά. Στα διαλείμματα αντάλλασσαν με πάθος απόψεις κι εμπειρίες, στον ελεύθερο χρόνο τους επισκέπτονταν στέκια της όμορφης Θεσσαλονίκης και βέβαια δεν έλλειπαν ποτέ το χιούμορ και τα πειράγματα. Άνθρωποι διαφορετικών ηλικιών και ιδιοσυγκρασιών ενώθηκαν υπό την σκέπη μιας κοινής ανεπανάληπτης εμπειρίας που τους έδωσε τη δυνατότητα να νιώσουν ξανά για λίγο φοιτητές. Άλλοι πιο πειθαρχημένοι, άλλοι στον αλλιώτικο καλλιτεχνικό ή μη κόσμο τους, άλλοι τετράγωνα μυαλά, άλλοι ρήτορες σοφιστές, άλλοι εξωστρεφείς κι άλλοι στραμμένοι σε πιο ενδόμυχες σκέψεις, άπαντες μια παρέα ανθρώπων που συναντήθηκαν για λίγους μήνες με την απόκρυφη παιδικότητά τους. Μια παιδικότητα που είχαν ίσως νοσταλγήσει για καιρό και που στην τελική ίσως να αποτελεί ένα από τα νοήματα ζωής κάθε πνιγμένου από την ορμητική πραγματικότητα ενήλικα. Τελικά κανείς δεν θα μπορούσε να διαγνώσει με βεβαιότητα τί ήταν αυτό που τους ένωνε περισσότερο. Το επίτευγμά τους να μπορούν να ζήσουν χωρίς επαγγελματικά άγχη από εδώ και πέρα ή η βαθύτερη ανάγκη για αυτή την πρόσκαιρη παιδική ξεγνοιασιά που τους πρόσφερε απλόχερα η όμορφη Θεσσαλονίκη κι η ωραία παρέα τους;

Οι μήνες εκπαίδευσης στην Θεσσαλονίκη παρήλθαν και το «τιμημένο ΠΕ1 δικαστικών υπαλλήλων» διασκορπίστηκε σε όλα τα μέρη της Ελλάδας. Λίγοι τυχεροί διορίστηκαν στα μέρη όπου βρίσκονταν οι οικογένειές του κι οι δικοί τους άνθρωποι. Οι περισσότεροι ξενιτεύτηκαν και ξεκίνησαν μια νέα ζωή παλεύοντας άλλοτε με τους δαίμονές τους, άλλοτε με τα ακριβά ενοίκια. Κάποιοι έκαναν περήφανο το τμήμα πετυχαίνοντας και στις εξετάσεις δικαστών ή εισαγγελέων την ίδια στιγμή που άλλοι προτίμησαν να αποδεχτούν τον διορισμό τους ως βοηθοί δικαστών ή ως επιτυχόντες του ΑΣΕΠ. Δυόμιση χρόνια μετά και ενόσω οι περισσότεροι περιμένουν με ανυπομονησία μια μετάθεση κοντά στις οικογένειές τους, κανείς τους δεν ξεχνά τις ανεξίτηλες κοινές στιγμές τους στην όμορφη Θεσσαλονίκη. Ακόμα και σήμερα, συνομιλούν, αναπολούν και ανυπομονούν! Ανυπομονούν για μια ακόμα συνάντηση ή για μια παρόμοια ευκαιρία ζωής. Μια ευκαιρία για επαναβίωση των συναισθημάτων ανακούφισης, αγαλλίασης, συντροφικότητας, ανεμελιάς και χαράς που ένιωσαν ως «τιμημένο ΠΕ1 δικαστικών υπαλλήλων».