Κείτομαι έκθετη και μόνη στο χείλος του γκρεμού που μου χάρισες κι απολαμβάνω τον αφανισμό που κάποτε πάσχιζα να εξουδετερώσω, αφήνοντάς σε να κατατροπώνεις τα όρια και τις αντοχές μου. Ανεκδιήγητος ήταν ο ζήλος σου να καταλύεις τις αντιστάσεις που θα έπρεπε από καιρό να έχω εντοιχίσει στο διαρρηγμένο μου νου. Ποθούσες να δαμάζεις κάθε προσπάθειά μου να αναπνεύσω λίγη αξιοπρέπεια, τιμωρώντας με με την κοφτερή σιωπή σου. Αψήφησες όμως ότι το οξυγόνο μου θα τελείωνε μια μέρα. Ή μήπως δεν σ’ ένοιαζε κι άλλη είναι η ήττα που πενθώ; Πιόνια αναρίθμητα προβάλουν τριγύρω κι εσύ έβριθες από επιλογές όσο εγώ εθελοτυφλούσα ότι δεν πατώ σε σκακιέρα. Ξέρεις, δεν είναι αυτή η μόνη αυταπάτη που με πλάνεψε. Φοβάμαι πως βάφτισα έρωτα την ανάγκη μου να επιβιώσω από την τυραννία σου. Κι ίσως το ξέρες και γι’ αυτό διάλεξες να μ’ εκδικηθείς.

Συνέχεια ανάγνωσης →

Μια εικόνα θλίψης

Συνέχεια ανάγνωσης →