Την ήξεραν ως «το κορίτσι που δεν έλεγε καλημέρα». Ήταν όμως πράγματι αντικοινωνική ή απλώς ο νους της βρισκόταν διαρκώς κάπου αλλού;

Πολλοί ήταν εκείνοι που δυσκολεύονταν να ανιχνεύσουν τα συναισθήματα και τις μύχιες σκέψεις της, παρότι η ίδια πίστευε ότι η ψυχή της ομοίαζε με ανοιχτό βιβλίο. Έμοιαζε σκυθρωπή, θαρρείς και κάποια δυσεπίλυτη σπαζοκεφαλιά ταλάνιζε την άβυσσο του μυαλού της. Ο αλλιώτικος κόσμος στον οποίο κατοικούσε τούτο το δύσμοιρο μυαλό εύκολα θα ερμηνευόταν ως απρόσιτος. Στην πραγματικότητα ουδόλως τέτοιος καθώς ανά πάσα στιγμή ήταν έτοιμη να εξωτερικεύσει αυθόρμητα τις φαεινές ιδέες της. Τη μια στιγμή ξεχνούσε να καλημερίσει τον διερχόμενο από δίπλα της απορημένο συνάδελφο και την αμέσως επόμενη στιγμή αράδιαζε στον ίδιο άνθρωπο πολύ προσωπικά της δεδομένα, λες κι επρόκειτο για μετεωρολογικές προγνώσεις. Ήταν γνωστή στην Υπηρεσία ως «το κορίτσι που δεν έλεγε καλημέρα». Στο διάδρομο ήταν τόσο αφηρημένη που η πιθανότητα εισόδου της σε λάθος αίθουσα ήταν κάθε άλλο παρά αμελητέα. Τις στιγμές ατέρμονης αφηρημάδας της, ένας υποψήφιος ανασκαφέας μυαλού θα συναντούσε εντός της, από ξεπερασμένες ψυχαναλυτικές θεωρίες του Φρόιντ και προτάσεις λογοτεχνικών βιβλίων μέχρι εύκολες συνταγές για σκαλοπίνια. Εκ πρώτης όψεως θα στοιχημάτιζε κανείς ότι αν είχε γίνει φερειπείν χειρουργός, θα κατέληγε να γράφει τα απομνημονεύματά της σε κάποιο από τα δύσοσμα κελιά των φυλακών Κορυδαλλού. Μια προσεκτικότερη ματιά, όμως, θα έφερνε στην επιφάνεια την ικανότητά της να διατηρεί τον εαυτό της συγκεντρωμένο, υπό συνθήκες πίεσης. Η ίδια αυτοσαρκαζόταν παρέχοντας στους παρατηρητές της τη λυτρωτική πληροφορία ότι όποιος φέρει καλλιτεχνική φλέβα είναι αφηρημένος και ζει στον κόσμο του. Ωστόσο, η ενοχική της πλευρά δεν μπορούσε να τη συγχωρέσει που φάνταζε στους ανυποψίαστους συνάδελφους αντικοινωνική και αγενής και ενίοτε την αφύπνιζε από τον απονενοημένο λήθαργό της. Τότε προέβαινε σε περίσσιους χαιρετισμούς συναδέλφων και περιοίκων, λες και είχε ξαφνικά αποφασίσει να θέσει υποψηφιότητα για Δήμαρχος του Πειραιά. Τούτη η καταναγκαστική συμπεριφορά δεν κρατούσε για πολύ, βέβαια. Σύντομα βυθιζόταν και πάλι στα άδυτα του ανελέητα αυτιστικού νου της. Παρά τις παραινέσεις της Προϊσταμένης της να σταθεροποιήσει την αλλοπρόσαλλη συμπεριφορά της, συμμορφούμενη με τον άγραφο κανόνα που επιβάλλει να λέμε στους συναδέλφους τουλάχιστον «καλημέρα», δυστυχώς δεν κατάφερε ποτέ να αμβλύνει την αδικαιολόγητη αφηρημάδα της και να βελτιώσει το προφίλ της στην Υπηρεσία. Απελπισμένη όπως ήταν με τούτη την αποτυχία της, μετουσίωνε, ως συνήθως, την απογοήτευσή της σε τέχνη. Έτσι δημιουργήθηκε το παρόν διήγημα.